Departamento de Orientación

ABSENTISMO ESCOLAR

2010-11-04T04:44:00.000-07:00

Aínda que a escolarización obrigatoria foi recollida na lexislación hai máis de cen anos, non foi ata tempos máis recentes cando realmente se conseguiu na práctica. O dereito á educación é un dos piares básicos do noso sistema educativo e do noso sistema social, tal e como establece a Constitución no seu artigo 27.

Poderiamos definir o Absentismo Escolar como a situación de inasistencia a clase na etapa obrigatoria, sen xustificación, de xeito permanente e prolongado no tempo ou por reiteradas faltas de puntualidade.

Como consecuencia do absentismo atopamos, a curto prazo, que o ritmo de aprendizaxe do alumnado se resinte inevitablemente e comezan a aparecer problemas de atraso escolar, dificultade de adaptación ao Centro, desfase curricular, falta de hábitos, problemas de integración e de disciplina....

Pero o problema non remata aquí porque a longo prazo, no mundo de hoxe, quedan sen adquirir coñecementos fundamentais e sen desenvolver as competencias básicas para poder levar unha vida persoal, social e profesional axeitada, o que contribúe á aparición na nosa sociedade, de situacións de marxinalidade, paro, delincuencia, incultura e analfabetismo.

A xeito de conclusión, podemos dicir que o que inicialmente parece un simple problema educativo, se convirte a medio ou longo prazo nun grave problema social, para a atención do cal a comunidade vese obrigada a destinar numerosos medios e recursos.

Non esquezas que o tempo de escolaridade obrigatoria é un dereito dos nenos e nenas. Que asistan á escola regularmente depende de ti.

O futuro dos teus fillos e fillas está nas túas mans

TOLERANCIA CERO DIANTE DO ACOSO ESCOLAR

2010-04-28T02:48:00.000-07:00

Cando falamos de "acoso escolar" estámonos a referir a situacións nas que algún alumno ou alumna perseguen e intimidan a outro ou outra -vítima- a través de insultos, rumores, vexacións, illamento social, alcumes, agresións físicas, ameazas e coaccións... podendo desenvolverse ao longo de meses e mesmo anos, sendo as súas consecuencias certamente desvastadoras, sobre todo para a vítima pero tamén para os espectadores e para o propio agresor ou agresora.

Para a vítima o acoso escolar non implica so o epeoramento do seu rendemento académico senon que os ataques que recibe minan sobre todo o autoconcepto que a persoa vai formando de si mesma nunha etapa crucial da súa evolución e maduración psicolóxica.

Os espectadores van aprender de modo contundente a quedar a salvo de calquera situación de acoso: participar no acoso doutros. Ante a tesitura de linchar ou ser linchado, optarán polo primeiro.

No caso do acosador, á forza ver impunes os seus comportamentos de hostigamento e maltrato aos seus semellantes, aprende que o acoso é un bo modo de conseguir determinadas cousas. E o máis seguro é que cando sexa adulto faga o mesmo coa súa familia, subordinados, ou compañeiros de traballo...

A miúdo os que están a ser acosados, están tristes, teñen medo e vergoña e non contan o que lles pasa a ninguén. O maltrato aliméntase co silenzo de todos: dos que o fan, de quen o padece, e de quen o ve e non o remedia.
A única forma de parar o maltrato entre compañeiros é dando a coñecer os feitos. Non debemos crer que dicir a verdade acerca da nosa indefensión e as nosas preocupacións é de covardes. Todo o contrario: o covarde é aquel que se ampara na ameaza e que non dá a cara.

Por iso, cando de forma continuada se metan moito contigo, ou cun compañeiro ou compañeira, debes recordar o seguinte:

- Ti só ou soa posiblemente non poidas facer fronte a un acoso reiterado dun grupo de compañeiros ou compañeiras. Non é ningunha vergoña pedir axuda.

- Non esperes ata que o nivel de dano ou hostigamento che cause moito medo ou malestar. Actúa en canto sintas que se están a pasar contigo, que cada vez son máis as persoas que te maltratan ou o fan con máis frecuencia ou intensidade. Actúa canto antes.

- Respéctate a ti mesmo e pensa que ninguén ten dereito a te tratar mal de forma reiterada e con intención de facerche dano. Sé firme na convicción de que ti vales tanto como calquera outra persoa.

- Revisa se hai algunhas cousas das que dis ou fas que irrita ou non adoita gustarlles aos teus compañeiros ou compañeiras e intenta cambialas. Practica outras formas de responder nesas situacións concretas.

- Confía en que, en realidade, case todo o mundo pensa que non está ben que un compañeiro sufra pola agresión doutro. Terás moitos máis apoios dos que esperas. Cre en ti e nos demais.

LEMBRA: O maltrato entre compañeiros ten que ser comunicado a outras persoas que non estean involucradas. Non hai que deixar que o silenzo o aumente e dea pé ao agresor a abusar con máis intensidade. Escolle unha persoa da túa confianza e cóntalle o que esta a pasar, como te sintes, as túas inquietudes ou medos e o que che gustaría que se fixera para que paren as agresións.

A IMPUNTUALIDADE TAMÉN É ABSENTISMO ESCOLAR

2010-02-03T01:50:00.000-08:00

A falta de asistencia ao colexio incide, por unha parte no rendemento académico, e por outra, na formación e integración persoal como elemento activo e participativo da comunidade escolar.

O rendemento escolar depende en boa medida, ademais doutros factores, da asistencia regular a clase, xa que os novos coñecementos van sedimentando sobre o que xa se ten adquirido, e a interrupción deste proceso xera lagoas difíciles de cubrir.

Polo que respecta á formación e integración persoal a inasistencia a clase imposibilita poñer en xogo os mecanismos de socialización que son necesarios para integrase no grupo tanto de clase coma do centro e na sociedade en xeral.

A impuntualidade é outra forma de absentismo escolar, e fala por si mesma da escasa ou nula capacidade de organizar o tempo, no noso caso responsabilidade dos pais, por non planear as súas actividades. Estas e outras actitudes son o reflexo do pouco respecto, aprecio e interese que se sente polos demais, o seu tempo e as súas actividades.

A puntualidade é unha virtude que debe ensinarse dende os primeiros anos da vida e dentro da familia, onde as normas e costumes establecen horarios para cada actividade familiar. Se os pais non practican a puntualidade, será imposible que os fillos a aprendan.

As faltas de puntualidade reiteradas inciden, como as de asistencia, no rendemento escolar, posto que o impuntual salta unha boa parte das explicacións ou das correcións das tarefas, e amosa falta de interese polo traballo escolar e de respecto cara ao profesorado e o resto do alumnado, que se ve obrigado a interromper o seu traballo, para recibilo.

Convén non esquecer que no noso país a Educación Primaria é obrigatoria e que o centro escolar ten a obriga de comunicar á Inspección Educativa as faltas reiteradas e sen xustificar, tanto de puntualidade como de asistencia.

XOGUETES PARA O NADAL

2009-12-17T04:27:00.000-08:00

Un ano máis achegámonos a unhas datas nas que os xoguetes van ser moi importantes nos nosos fogares. Xeralmente resúltanos complicado elixir os máis axeitados para os nosos fillos e fillas por iso imos dar algunhas recomendacións que nos parecen interesantes á hora de elixilos:
Non esqueza que non hai xogos de nenos ou nenas, todos serven para todos e todas; utilizaranos segundo lles interese e gozarán con eles se son axeitados á súa idade e ao seu gosto.
DEBEN DIVERTIR, EDUCAR E DESENVOLVER A IMAXINACIÓN: Un bo xoguete desenvolve a imaxinación dos nenos e nenas, ao tempo que divirte e educa.
NON DEBEMOS DEIXAR QUE A PUBLICIDADE NOS INFLÚA : Moitos dos produtos máis solicitados polos nenos e nenas a causa da publicidade caen no esquecemento pouco despois do Día de Reis.
OS MÁIS SINXELOS ADOITAN SER OS MÁIS DIVERTIDOS: Canto máis complicados son, máis lles aburren, os seus prezos son máis elevados e máis doadamente poden estragarse.
REXEITAR OS SEXISTAS E BÉLICOS: Os xoguetes sexistas e os que fomentan condutas agresivas, ademais de non ser educativos, son negativos para o seu desenvolvemento.
UN XOGUETE PARA CADA IDADE: As advertencias da etiquetaxe deben terse moi en conta, sobre todo aquelas que se refiren á idade. Máis adiante inclúese unha lista de xoguetes recomendados.
QUE SEXAN SEGUROS: A marca CE, que debe aparecer de forma visible no xoguete, é unha garantía para a seguridade e a saúde dos nenos e nenas. Xunto a ela deben figurar outras advertencias segundo o grao de perigo que presente o xoguete.

3 ANOS
Bicicleta con rodiñas.Coches de pedais.Canastra pequena de baloncesto.Xogo de bolos de plástico.Banco de carpinteiro.Arquitecturas de encaixes.Coches, camións, trens.. etc.Xoguetes e bonecos para montar e desmontar.Bonecos e monicrequesCochiño e accesorios para as bonecas.Bonecos pequenos de plástico que simulen accións.Vestidos de bonecos con botóns grandes e corchetes.Contos para manipular. Cacharriños de cociña e utensilios de distintos oficios.Equipo de limpeza.Libros con historias curtas e debuxos.Disfraces.Crebacabezas doados.Ensartables (bólas e obxectos para enfiar).Lapis de cores e ceras.Libros sinxelos para colorear e/ou con adhesivos.Plastilina (con moldes, sen eles, con xogos xa preestablecidos, como comidas, animais, etc.).Xoguetes para facer burbullas.Dominó de cores e formas.

4 ANOS
Bicicleta con rodiñas e accesoriosDiana con pelotas pequenas con velcro.Xogo de tenis con pelota suxeita a unha goma e outros xogos de deportes adaptados.Disfraces.Pinturas de maquillaxe.Xoguetes de oficios e actividades de adultos: caixas de ferramentas, de enfermeira, médico, etc.Xogos de construcións.Crebacabezas.Pinturas, pinceis, acuarelas...Pupitres infantís.Plastilina e moldes.Xogos de mesa competitivos: parchís, oca, inicio en xogos de cartas...Libros para colorear e de adhesivos.Contos para manipular.
Cartóns de coser con la.Xogos de facer burbullas. Xoguetes e bonecos para montar e desmontar.Casa de bonecas e bonecos pequenos que simulen accións.Teatro de marionetas e monicreques.Xogos de tendas: caixa rexistradora, cesta da compra, etc. Accesorios para simular actividades domésticas: cociniñas e alimentos de plástico, ferro e táboa para pasar…Garaxes e coches, coches de bombeiros, de policía, ambulancias...Trens con vías. Xogos de organizar: vilas, garaxes, cidades, granxas, etc. Pizarras e xiz de cores. Dominó de cores e formas. Xogos de habilidade como por exemplo colocar obxectos nos xoguetes sen que caian, meter pezas en rañuras con coidado, etc.

5 ANOS
Bicicleta e accesorios para a bicicleta.Patíns.Patinete de 3-4 rodas.Accesorios deportivos: Balóns, raquetas, canastras, etc. Corda para saltar. Bólas e circuíto para bólas. Xogos de tricotar. Arquitectura de pezas pequenas Construcións de casas e castelos. Mecano de pezas grandes. Vehículos en miniatura. Garaxes. Coches teledirixidos. Xogo de autoestrada con accesorios. Trens con vías. Recortables e tesoiras con punta roma. Lapis de cores, pinturas, pinceis, acuarelas, rotuladores, etc. Libros para colorear e/ou con adhesivos. Libros de actividades infantís adaptados ao seu nivel. Equipos e moldes para debuxar e modelar. Bonecos articulados e complementos. Microscopio infantil. Casa de bonecas e bonecos pequenos. Monicreques. Caixas organizadoras con distintos compartimentos para recoller os seus xoguetes. Todo tipo de disfraces e caixas de maquillaxes. Xogos e accesorios de exploradores (prismáticos, lanterna, walki-talki..). Xogos de tendas, médicos,... Accesorios para simular actividades domésticas: cociniñas, limpeza,ferro de pasar… Reloxo de xoguete. Gravacións de contos e cancións. Libros de historias curtas e ilustradas. Crebacabezas. Xogos de memoria visual. Dominó de imaxes, números e asociacións. Xogos de mesa sinxelos: parchís, oca... Se seleccionan xoguetes electrónicos, pense que como mínimo deben saber ler para poder utilizalos axeitadamente.

6 - 9 ANOS
Bicicleta. Patíns. Avións. Io-io. Peonzas. Puzzles. Encaixes. Xogos de mesa (oca, parchís, damas, dominó, cartas de familias, etc.). Xogos de maxia de poucos e sinxelos trucos. Xogos de memoria, do chou, de habilidade (canicas…), de estratexia do tipo tres en raia, xadrez (aprender os movementos). Teares. Monicreques e marionetas. Caixas para engarzar colares, kits para o coidado da natureza (con casa incluída para paxaros). Xogos de mesa con preguntas e respostas sobre distintas materias. Puzzles de entre 50 e 100 pezas aprox. Construccións de pezas pequenas de madeira ou plástico, para encaixar ou enroscar. Encaixes crecentes e decrecentes. Lotarías. Todo aquilo que se poida coleccionar.

9 – 12 ANOS
Xogos que anticipan situacións adultas profesionais, como por exemplo, os de química, electricidade ou o microscopio. Vehículos teledirixidos: coches, motos, camións, pistas de scalextric, trens eléctricos sinxelos. Karaokes. Maquillaxes, disfraces… Construcións. Mecanos a motor. Cometas. Iniciación no modelismo (realizando avións, barcos, casiñas de bonecas e os seus mobles en miniatura)
Instrumentos musicais. Puzzles de até 300 pezas aprox. Construccións de madeira, plástico ou magnéticas que inviten a facer reproduccións exactas. Resultan tamén moi positivos aqueles que fomentan as actividades en equipo, sexan deportivas ou intelectuais
Coleccionismo de selos, moedas, bolboretas ou rochas minerais… que poden ser o inicio dun "hobby" que dure toda a vida

Non esqueza que non hai xogos de nenos ou nenas, todos serven para todos e todas; utilizaranos segundo lles interese e gozarán con eles se son axeitados á súa idade e ao seu gosto.

BO NADAL!

.0

FELICES VACACIÓNS

2009-07-02T01:33:00.000-07:00

É moi importante que nas vacacións os pais e nais manteñan un control sobre os horarios de sono e comidas, aínda que non sexan tan rigorosos como durante o período escolar.

No verán os nenos e nenas deben moverse, saír, andar en bicicleta, camiñar en familia polas tardes ou ir á praia ou ao monte xa que é unha estación moi apropiada para o exercicio físico e o contacto coa natureza.

É importante manter e coidar o contacto dos nenos e nenas con outros amigos e amigas durante as vacacións xa que o xogo cos demais é a mellor forma de establecer e manter lazos de amizade.

Os nenos e nenas tamén necesitan descansar da asistencia ao colexio e da rutina que, moitas veces, xera un alto nivel de estrés. O tempo de ocio é fundamental para o rendemento escolar do ano seguinte.

Algunhas ctividades que podemos facer en vacacións cos nosos nenos/as

· Falar moito con eles/as e estimular que eles/as falen con amigos, familiares e veciños, facendo fincapé en: escoitar; esperar quenda para intervir; pedir por favor, saudar; pronunciar as palabras correctamente; formar frases ben estruturadas; relatar feitos e acontecementos.
· Escoitar contos ou historias.
· Escoitar música.
· Ler imaxes (para aumentar o seu vocabulario).
· Ler contos sinxelos.
· Inventar, debuxar e escribir (poesías, contos, cartas ós amigos/as…)
· Xogar con outros nenos e nenas.
· Achegalos a outros membros da familia cos que normalmente non teñen contacto.
· Coñecer xente nova e facer novos amigos.
· Durmir moito.

FAVORECER UNHA AUTOESTIMA POSITIVA

2009-05-14T04:54:00.000-07:00

O autoconcepto é a idea que un ten de si mesmo, constrúese ao longo da vida e está conformado por pensamentos, sentimentos e expectativas acerca de quen somos. A autoestima é o grao de satisfacción consigo mesmo, a convicción de que somos competentes e valiosos para outros.
Cando un neno ou nena ten boa autoestima, sábese importante, competente; ao recoñecer o seu propio valer elle doado recoñecer o dos demais. É responsable, comunícase ben e é capaz de relacionarse axeitadamente.
Un neno ou nena con baixa autoestima, non confía en sí mesmo e tampouco confía nos demais. Inhíbese, é pouco creativo ou creativa, ou, como conducta compensatoria, adoita desenvolver unha tendencia a menosprezar os logros dos demais, así como a ter conductas agresivas ou desafiantes.
Pódese apreciar que hai unha relación circular: si o neno ou nena ten a autoestima alta, comportarase de forma agradable, será responsable, e renderá en todos os aspectos da súa vida. Pola contra se ten a autoestima baixa, volverase agresivo ou agresiva, irritable, pouco cooperador e pouco responsable.
Ninguén nace tendo xuízos positivos ou negativos sobre a súa persoa, senón que os aprende a partir das súas vivencias. Para favorecer a autoestima dos nosos fillos e fillas é fundamental:

· Aceptalos tal como son. Necesitan saber que son alguén valioso e os pais e nais son quen mellor poden proporcionarlle este sentimento.
· Non comparar. Cada neno ou nena é un ser único e irrepetible, posiblemente haberá outros que vaian mellor na escola ou nos deportes, pero iso non os converte en seres máis valiosos.
· Ser efusivo e claro ao recoñecer o que fan correctamente. Se non cumpren como se esperaba debe dárselle outra oportunidade explicándolle mellor o que se espera deles. Corrixir en positivo.
· Amosar confianza nas súas capacidades e habilidades para enfrontar e resolver os seus problemas en distintas materias e situacións.
· Incentivalos a asumir responsabilidades e poñerlles metas que estean dentro das súas posibilidades e que podan ser alcanzadas cun esforzo razoable. Non asinarlles responsabilidades excesivas para a súa idade.
· Evitar a crítica ou repetir reiteradamente as características negativas do neno ou a nena, xa que isto socava permanentemente a valía de cada persoa e fai diminuír a confianza nun mesmo.

· Procurar non facer xuizos de valor persoais sen analizar coidadosamente a situación para non etiquetar en categorías que poden quedar para toda a vida. Hai que corrixir a mala conducta, non á persoa.

· Procurar non establecer regras e deberes inflexibles, así como o perfeccionismo, que fai que os nenos e nenas teñan a sensación de non acadar nunca as metas.
· Facerlles saber que o amor que sentimos por eles ou elas non está suxeito a condicións.

E para rematar, non esquecer nunca que os pais e nais serven como modelos. O modo en que eles e elas reaccionan é a maior fonte de aprendizaxe para os nenos e nenas. Por iso é importante reflexionar en como manexamos as nosas propias frustracións para non transmitirllas aos nosos fillos e fillas.

ESTABLECENDO LÍMITES

2009-02-20T03:17:00.000-08:00

Cada vez son máis numerosos os pais e nais de nenos e nenas moi pequenos que se queixan de non saber que facer para controlalos. Estes casos están a reflectir un problema educativo moi frecuente nos nosos días: a dificultade de moitos pais e nais para marcar límites firmes e eficaces aos seus fillos e fillas dende os primeiros anos. Non obstante á hora de educar isto é fundamental, non só para que haxa máis harmonía na convivencia, senón tamén porque estes límites, ademais de infundirlles seguridade, vanlle a permitir adaptarse mellor na súa vida social e adulta
Os nenos e nenas necesitan ser guiados polos adultos e para iso é fundamental establecer regras coas que fortalecer condutas e lograr o seu crecemento persoal. Convén dar razóns, pero non excederse na explicación. Os sermóns non serven de moito. Os nenos e nenas responden aos feitos, non ás palabras. Un xesto de firmeza e serenidade, acompañado de poucas palabras será máis efectivo que un discurso.
Para poder establecer os límites é necesaria en primeiro lugar a existencia dun bo clima familiar, de afecto e cariño para que se cumpran unha serie de condicións:
· As normas han de ser claras e deben ir adaptándose á situación, ao momento e idade concreta do neno ou a nena.
· Deben centrarse na súa conduta non na súa actitude ou na súa valía, as marxes deben fixarse sen humillalos nin ferir a súa autoestima. Por iso, non se debe descualificar ("es un parvo", "es malo"...), senón marcar o problema ("iso que fas ou iso que dis está mal").
· Hai que comportarse de forma coherente ao esixido, pois co exemplo tamén se ensina
· Os adultos que conviven co neno ou a nena teñen que estar de acordo acerca dos límites que debe ter, o que se lle permite e o que se lle prohibe.
· Dar as ordes ou instrucións nun tono de voz normal trasmite máis firmeza que dar un berro, isto só significa que estamos a perder o control sobre nós mesmos.
· Fixar a consecuencia que traerá consigo o incumprimento da norma ou límite, e o máis importante: actuar en consecuencia. Un límite é firme se sempre leva aparellada a consecuencia. A consistencia é o punto máis importante do establecemento de límites: cando o neno sabe que sempre os seus pais actúan como acordaron, terá en conta a norma e a respectará.
· Hai que ser coidadoso co castigo, porque se este non se leva a cabo axeitadamente, o neno ou a nena non aprenderá o que é bo e malo, non fortalecerá a súa moral. Talvez deixe de facer o que se lle censura por temor, pero non por convicción.

Establecer límites firmes non significa empregar castigos ou outros métodos punitivos senón actuar con serenidade pero con firmeza e de xeito consistente.

XOGUETES PARA O NADAL

2008-12-11T02:21:00.000-08:00

Un ano máis achegámonos a unhas datas nas que os xoguetes van ser moi importantes nos nosos fogares. Xogar é un proceso psicolóxico esencial e o xoguete é o obxecto que o simboliza. Por iso, é moi importante saber elixir os xoguetes que compramos aos nosos nenos e nenas. Non podemos tampouco deixar que o seu criterio prevaleza nun xoguete que, de entrada lle fascine, se vemos que fomenta comportamentos negativos, que fai que desenvolva roles sexistas ou que alente actitudes violentas.

O xogo propiamente dito, sen connotacións didácticas ou educativas, é necesario e beneficioso por si mesmo: hai que ter en conta que os nenos e nenas non xogan coa intención de prepararse para afrontar o futuro, pero inflúe moito nel. Desta forma, por exemplo, a partir dos xogos con regras aprenden a desenvolver a súa vontade e o seu sentido cívico na aceptación dunha serie de dereitos e obrigas.
A influenza materna e paterna nos primeiros anos da nenez é fundamental, independentemente dos condicionantes culturais e sociais. Por iso, a elección dos xoguetes axeitados cobra especial importancia nestas datas. Non obstante, non debemos esaxerar a nosa preocupación innecesariamente: coñecer ao neno ou a nena e aplicar o sentido común, son as bases para chegar ao xoguete máis axeitado.

CONSELLOS PARA ELIXIR UN XOGUETE

Reflexións que poden ser eficaces á hora de comprar os xoguetes

que con tanta ilusión reciben os máis pequenos da casa:

- Para ter éxito, un xoguete debe estar próximo ao mundo inmediato dos nenos e nenas e á súa imaxinación. En definitiva, a actividade que propoña o xogo debe ser atractiva e lúdica, xa que xogan para divertirse e non para aprender.

- Debe ser desexado. De non ser así, carecería de interese.
- Que sexa seguro. Debe estar confeccionado con materiais que non se quebren ou sexan cortantes se rompen. As cores han de ser sólidas e non tóxicas. Canto máis pequeno é o neno ou a nena máis grandes deben ser os xoguetes.
- Que sexa simple. Isto aumentaría a gama de usos que se poden facer del, desenvolvendo a súa fantasía e a súa capacidade simbólica.
- Non comprar os xoguetes para satisfacer un capricho momentáneo.

- Xeralmente non deben ser utilizados para premiar ou castigar.

- Debemos ter en conta que o exceso de xoguetes mata a fantasía e produce aburrimento.
- Se adquire xoguetes desmontables para os máis pequenos, asegúrese que as pezas teñan un tamaño que impidan que se atragoen con elas.

- Videoxogos: poden consultar a entrada do mes de abril de 2008

XOGUETES PARA NENOS E NENAS DE 3 A 5 ANOS

Os pequenos de 3 a 5 anos xa están preparados para xogar ao aire libre ou imitar escenas familiares e profesionais. Bonecos, cacharriños, pelotas ou aparellos de profesións como médico ou enfermeira, libros de contos ou acción, pizarras e xices, xogos de bloques, lapis de cores e plastilinas, xogos de carpinteiro, xoguetes de aparellos de limpeza, xoguetes para o exterior: tobogán, hamacas,casiñas..., vehículos: triciclos, coches, carriños,... axeitados para a idade, xoguetes de equipos de música, crebacabezas simples con pezas grandes, roupa de xoguete para xogar a vestirse, marionetas e bonecos articulados.

XOGUETES PARA NENOS E NENAS DE 6 A 9 ANOS

Sendo algo máis maiores, a investigación e a curiosidade por descubrir constitúen os aspectos máis destacados da vida do neno/a. Por esta razón, os xoguetes para o aire libre de máis peso como a bicicleta ou os patíns e os xogos educativos relacionados coa ciencia e todo o que nos rodea son moi apropiados: monopatíns, vehículos teledirixidos, xogos manuais, de preguntas e de experimentos, xogos de costura, xogos de cartas, monicreques, pelotas, bicicletas, trens eléctricos, cordas para saltar, patíns, equipo para deportes e xogos de mesa.

XOGUETES PARA NENOS E NENAS DE 10 A 12 ANOS

En xeral, a esta idade é recomendable elixir xoguetes que apoien os hobbies e as actividades científicas: xogos de ordenador, material para coser e tecer, microscopios e telescopios, xogos de mesa, equipamento para deportes, material de apoio para hobbies, xogos de estratexia e reflexión, audiovisuais, electrónicos e experimentos. Asimesmo pódeselles regalar o inicio dunha colección de selos, moedas, bolboretas ou rochas minerais… que poden ser o principio dunha afición que dure toda a vida.

E para rematar, non esqueza que non hai xogos de nenos ou nenas, todos serven para todos e todas; utilizaranos segundo lles interese e gozarán con eles se son axeitados á súa idade e ao seu gosto.

BO NADAL !

A ALIMENTACIÓN NA IDADE ESCOLAR

2008-11-25T00:52:00.000-08:00

A alimentación é a base necesaria para un bo desenvolvemento físico, psiquico e social dos nenos e nenas. Que estean ben alimentados durante os primeiros anos de vida, ten un efecto profundo na súa saúde, así como na súa habilidade para aprender, comunicarse e adaptarse a novos ambientes e persoas.

A idade escolar é un tempo en que as nais e pais poden ter problemas con respecto á alimentación dos seus fillos e fillas. Como pasan máis tempo fóra da casa faise difícil controlar o que comen. Moitas das desordes alimentarias como a bulimia e a anorexia teñen a súa orixe nesta etapa da vida.

Como pais e nais responsables, debemos coidar os hábitos alimenticios dende as primeiras etapas de crecemento. Non será difícil se temos en conta algunhas regras básicas:
• Temos que procurar ensinarlles a comer solos o antes posible.
• Deben acostumarse a novos sabores dende pequenos.
• Dende o principio hai que inculcar hábitos sociais, de limpeza e sosego durante as comidas.
• É moi importante a regularidade no horario das comidas. Deberemos aproveitalas para charlar, interesarnos polas súas cousas, o que fixeron no colexio, as súas inquietudes...
• Non debemos comer vendo a televisión porque, por un lado, non poderemos manter unha conversa razoable e por outro, pódese crear un reflexo condicionado que faga que sintan a necesidade comer cada vez que a ven, o cal nos leva a hábitos pouco sans que fomentan a obesidade.
• O almorzo é, segundo os nutricionistas, unha das comidas máis importantes do día, porque é a primeira inxesta despois de varias horas sen alimento. O ideal sería que a hora do almorzo fose un momento compartido de intimidade familiar, en especial para aquelas familias que non poden reunirse no xantar. Compartir o almorzo creará un hábito saudable que os preparará para a intensa xornada que comeza e os acompañará toda a vida.

Para asegurarse de que os nenos e nenas estean ben alimentados non é necesario ser un experto nutricionista. Só se require poñer á súa disposición unha dieta variada e xerar bos hábitos alimenticios. Para iso, conseguir que a hora da alimentación se convirta nun costume familiar gratificante, é a mellor receita.

2008-09-25T03:46:00.000-07:00

AXENDA ESCOLAR DO CEIP REIBÓN

Empezamos un novo curso e damos a benvida a toda a comunidade educativa do noso centro que este ano ten moitas e interesantes novidades. Unha delas é a introducción da “Axenda Escolar do CEIP Reibón” para o 2º e 3º Ciclos de Educación Primaria.
O novedoso deste proxecto non reside na axenda en si, xa que as axendas veñen formando parte do material complementario dende hai tempo, senon no feito de que, por primeira vez, deseñemos dende o centro o noso propio modelo.

Considerámola como unha ferramenta axeitada para facer máis efectivo o Plan de Acción Titorial dende unha concepción da educación como tarefa compartida. Con ela preténdemos dotar ao colexio dun instrumento de relación entre o alumnado, as familias e o equipo educativo, e que sexa un elemento que axude a crear no alumnado, un sentido responsable e organizado do traballo escolar.

Os pais e nais deben considerar a Axenda Escolar como unha parte máis do material escolar e revisala diariamente para poder ter unha información próxima e puntual do traballo que deben desenvolver os seus fillos e fillas, do seu rendemento e o seu comportamento.
Deben preocuparse de que sempre a leven na mochila, que a coiden e a repoñan no caso de perda.
Tamén deben asinar as follas de xustificación de atrasos e ausencias e poñerse en contacto co profesorado, sempre que o precisen, mediante as follas de comunicación.

Este é o noso primeiro ano, por iso solicitamos a colaboración de toda a comunidade educativa para ir mellorando, confiando en que a Axenda chegue a estar plenamente integrada na acción docente e titorial do noso colexio.

¡Felices vacacións!

2008-06-17T10:40:00.000-07:00

Para comezar, convén ter presente que vacacións non debe ser para os nenos/as sinónimo de facer o que queiran e cando queiran. Sempre é importante que os pais/nais manteñan un control sobre os horarios de sono e comidas, aínda que non sexan tan rigorosos como durante o período escolar.O verán é unha estación moi apropiada para o exercicio físico e o contacto coa natureza. O neno/a debe moverse, saír, andar en bicicleta, camiñar en familia polas tardes ou ir á praia ou ó monte.
É importante manter e coidar o contacto dos nenos/as con outros amigos/as durante as vacacións. O xogo cos demais é a mellor forma de establecer lazos de amizade e camaradaría.
Os nenos/as necesitan descansar da asistencia ao colexio e da rutina que, moitas veces, xera un alto nivel de estrés. O tempo de ocio é fundamental para o rendemento escolar do ano seguinte, como o é ensinarlles dende pequenos o valor deste, xa que lles axudará no futuro a previr enfermidades tanto en saúde mental como biolóxica.
Algunhas ctividades que podemos facer en vacacións cos nosos nenos/as:
- Falar moito con eles/as e estimular que eles/as falen con amigos, familiares e veciños, facendo fincapé en: escoitar; esperar quenda para intervir; pedir por favor, saudar; pronunciar as palabras correctamente; formar frases ben estruturadas; relatar feitos e acontecementos.
- Escoitar contos ou historias.
- Escoitar música.
- Ler imaxes (para aumentar o seu vocabulario).
- Ler contos sinxelos.
- Inventar, debuxar e escribir (poesías, contos, cartas ós amigos/as…)
- Xogar con outros nenos/as.
- Achegalos a outros membros da familia cos que normalmente non teñen contacto.
- Coñecer xente nova e facer novos amigos.
- Durmir moito.
E sobre todo ¡¡procurar disfrutar e estar feliz!!.

Videoxogos: que non xoguen con vostede!

2008-04-13T11:44:00.000-07:00

Os videoxogos son xa unha forma de entretemento masivo. O videoxogo non é só unha 'cousa de nenos', senón unha importante forma de ocio para todas as idades. Tal é a diversidade de contidos que, en ocasións, poden caer en mans dos máis pequenos certos xogos con contidos non aptos para eles. A clave está en ter claros os aspectos positivos e negativos dos videoxogos e baseándose nestes, controlar os contidos.

ASPECTOS POSITIVOS

O xogador/a toma decisións, actúa e ademais ve recompensado o seu esforzo.
Adquírense coñecementos (mellora o nivel de Inglés,linguaxes específicas, símbolos, técnicas...).
Cando se logra dominar un xogo aumenta a autoestima e o recoñecemento social por parte dos amigos/as.
Exercitan a imaxinación sen limitacións espaciais ou temporais.
Desenvolven a coordinación óculo-manual, ensinan habilidades psicomotrices e axudan a "aprender a aprender".
Potencian a capacidade de esforzarse para conseguir un obxectivo.

ASPECTOS NEGATIVOS

Poden provocar que se lles dedique un tempo desproporcionado, abandonando outras tarefas.

Os asiduos/as ós xogos violentos poden presentar unha conduta máis agresiva, impulsiva ou egoísta. Así mesmo os xogos violentos poden predispoñer a aceptar a violencia como algo normal.
Alguns nenos/as con dificultades para relacionarse cos demais utilizan este tipo de entretemento como refuxio.
Noutros casos esas dificultades vense agravadas polo illamento que provoca dedicarlle moito tempo ós videoxogos.
Os videoxogos de contido agresivo poden xerar ansiedade e sentimentos hostís.

Con respecto a esta actividade que tanto gusta ós nosos fillos/as, é moi importante:

Informarse dos contidos do videoxogo mediante a etiquetaxe do código PEGI e a información que acompaña ó xogo na caixa. Existen edicións de sagas, ou videoxogos da mesma familia, nas que cada videoxogo pode estar catalogado para unha idade diferente. Escolla videoxogos axeitados á idade dos seus fillos/as, que fomenten os valores positivos e con contidos pedagóxicos.
É un feito contrastado que os videoxogos contribúen a desenvolver aspectos intelectuais e psicomotrices do neno/a. Pero é necesario actuar con prudencia e informarse sempre do código PEGI.
Existen en Internet simulacións de videoxogos das cales a industria non é responsable e que poden non respectar códigos éticos.
Os videoxogos non están concebidos para educar, senón para entreter, nas marxes de idade que establece o código PEGI. Pero hai moitos videoxogos de alto contido pedagóxico, que ademais son divertidos.
Recorde que nas videoconsolas existe a posibilidade de bloqueo e control parenteral. Adopte tamén criterios responsables respecto á limitación de tempo, postura correcta, distancia ante a pantalla, alternancia con outros xogos ou co estudio, etc. É aconsellable descansar un mínimo de entre 10 e 15 minutos por hora mentres se utiliza un videoxogo.
Faga un esforzo co fin de coñecer aqueles videoxogos cos que xogan os seus fillos/as. Procure tamén xogar con eles/as. Isto axudaralle a comprender mellor os seus factores de atracción, a valorar os seus aspectos positivos, a manter criterios máis axeitados á hora de compralos
O PEGI (Pan European Game Information) suscrito en Europa en 2003 como o "Código de Conduta da Industria Europea de Software Interactivo", pódese consultar na páxina http://www.adese.es/web/main.asp. É unha boa forma de informarse sobre qué tipo de escenas inclúe un videoxogo, o seu nivel de dificultade, ou o código PEGI (a clasificación por idades). Esta páxina orienta ós pais/nais acerca da correcta compra e consumo responsable de videoxogos para menores.